والـدین و کنـکور!!

والدین و کنکور

مساله کنکور در خانواده‌های مختلف واکنش‌های متفاوتی را ایجاد می‌کند، بعضی از والدین بی‌تفاوت هستند و خیلی کاری به فرزندشان ندارند. بعضی‌ها اوضاع و شرایط را تسهیل نموده و امکانات لازم را فراهم می‌آورند. تعدادی از والدین هم حساسیت زیادی به موضوع نشان می‌دهند و سعی می‌کنند این حساسیت را در فرزندشان نیز تقـویت نمایند. والدینی هم هستند که به دلیل عدم رضایت از نوع فعـالیت و تـلاش فرزندشان برای کنکور، از اهرم‌های فشار استفاده می‌کنند. اما مناسب‌ترین روش و بهترین راهکارها برای این مساله کدام است؟

واقع گرایی:

درحال حاضر جنـبه‌های غیرعلمی و غیرمنطقی زیادی درکنکور وجود دارند که متاسـفانه رایج هم می‌باشند. مشخص‌ترین نمونه‌ی این مشکل، اعلام وضعیت فوق‌العاده درآخرین فرصت است. درحالی که از دانش‌آموزان توقع می‌رود از همان سال اول متوسطه با تلاش برای درک و فهم مطالب، آمادگی‌های لازم را درخود ایجاد و تقویت نمایند، اما در عمل برای دانـش‌آموزان، هیچ سالی، سال آخر نمی‌شود. به این ترتیب همه تلاش‌ها، درس خواندن‌ها و انگیزه‌ها درسال آخر جمع می‌شوند. منطق حکم می‌کند که این روند را روشی عاقلانه و واقع‌گرایانه ندانیم اما به هر حال، این وضعیت، واقعیتی است که باید آن را پذیرفت. بیش‌تر دانـش‌آموزان با همین روند تا آخرین سال تحصیلی را می‌گذارنند و لذا فشار و سختی زیادی را متحمل می‌شوند، حداقل می‌توان به دانش‌آموزان پایه‌های قبل توصیه نمود که برای آمادگی کنکور عاقلانه‌تر رفتار کنند و همه چـیز را به سال آخر موکول نکنند.
منظور از واقع‌گرایی درمورد والـدین این است که اولا آن‌ها توقعات خود را در خصوص احتمال موفقیـت فرزند‌شان در کنکور بر اساس عوامل منطقی تنظیم کنند. مثلا از دانش‌آموزی که درسال‌های قبل، پیش‌نیاز لازم را کسب نکرده و ضعف پایه‌ای دارد نباید توقع قبولی در یک رشته‌ی بالا را داشت. یا دانش‌آموزی را که به هر دلیل از جمله تمایل برای ورود به بازار کار، انگیزه‌ی چندانی برای کنکور دادن را ندارد نمی‌توان با اجـبار به کنکور علاقمند ساخت. ثانیا رفتار والـدین نیـز باید از منطق درستی تبعیت کند.
دیده می‌شود که گاه حساسیت و تب و تاب بعضی از والدین بیش‌تر ازفرزند کنکوریشان است. باید مراقب باشید که به هیچ وجه نقش‌ها جا‌به‌جا نشوند. اگر کنکور را کار فرزندتان می‌دانید، تقـلا و حساسیت بیش از حد شما انگیزه‌های او را کاهش خواهد داد.

تقویت انگیزه های درونی:

اگر می‌خواهید همراه خوبی باشید به تلاش‌های مثبت فـرزندتان، بیش از نکات منفی توجـه داشته باشید و به اصـطلاح انگیزه‌های درونی او را تقویت نمایید و با این کار حس مسئولیت‌پذیری او را نیز افزایش خواهـید داد. این عرف بعضی از والدین است، تا زمانی که فـرزندشان کار خودش را می‌کند کاری به کار او ندارند چون تصـور می‌کنند وظیفه‌اش را انجام می‌دهد. اما به محض این که کوچـک‌ترین نشانه‌ی تنبلی وکم‌ کاری را مشاهده کردند، بـلافاصله عکس‌العمل تنـدی نشان می‌دهند. اتـفاقا قضیه باید برعکس باشد. باید برای زمانی که وظیفه‌اش را انجام می‌دهد به او توجه کنید و نشان دهید که متوجه تلاش او هستید. از طرف دیگر فرزند شما ممکن است اشتباه کند،گاهی امکان دارد به استراحت نیاز داشته باشد و زمانی هم انگیزه‌اش را از دست بدهد، این‌جا هم شما به جای واکنش تند، باید کمی او را مدارا و تحمل کنید و باز دنبال رفتارهای مثبت او باشید و نه نشانه‌های منفی‌اش..
تاسف‌آور است که گاهی والدین می‌گویند که فرزندشان هیچ‌گونه حرکت مثبتی ندارد. آیا واقعا چنین چیزی امکان دارد؟ آیا این خود نشانه‌ی بدبینی نیست؟ اگر چنین تصوری در مورد فرزنـدتان دارید به احتمال زیاد شما بیش از حد بدبین هستید و گرنه همه‌ی انسان‌ها به ملاطفت و مهربانی واکنش مثبت‌تری نشان می‌دهند تا بدبینی و تندخویی.این نکته برای والدین لازم است که رفتارهای مثبت را نشانه بروند و به دنبال اثبات علائم تنبلی و از زیر کار در رفتن فرزندشان نباشند.

اجتناب از تنش:

حتی اگر حق با شماست تا حد امکان از ایجاد تنش، درگیری و جر و بحث به خاطر مسائل ریز و درشت اجتـناب نمایید. ما عادت داریم وقتی مشکلی شروع می‌شود، می‌خواهیم آن را همان جا حل کنیم، چیزی که معمولا امکان ندارد مگر در صورت استفاده از روش‌هایی غیر از گفت‌‌و‌گو!
باید یاد بگیرید که دعوا هم زمان‌های خاص خود را دارد. بله! باور کنید می‌توان زمان‌هایی را هم برای دعوا تعیین کرد. یک مشکل درفضای آرام، منطقی و مسالمت‌آمیز بهتـر حل می‌شود تا در محیطی پر از اضطراب و استرس. یقین داشته باشید در یک فضای غیر‌منطقی و هیجانی، هیچ مشکلی به شکل منطقی حل نخواهد شد.
یک نکـته‌ی فوق‌الـعاده مهم دیگر: فرزند شما به خاطر شرایـطی که در آن قرار دارد و فشـاری که به او وارد می‌شود گاهی ممـکن است رفتارهای تنش‌زا از خود نشان دهد. بهـانه‌گیری، نـق زدن، رفتار تند و غیرمؤدبانه، بی‌قراری، سر جر و بحث را بازکردن، توقعات نامعقول و… ازجمله موارد رفتارهای تنش‌زا هستند.
باز شما که درشرایط متعادل‌تری قرار دارید بهتر می‌توانید هم به آرامش اوضاع و هم به آرام‌سـازی فرزندتان کمک کنید. اگر شما هم بخواهید عکس‌العمل نشان دهید به طور حتم اوضاع از آن چه که هست بدتر خواهد شد. تجربه نشان داده است که دانش‌آموزان کنکوری، در مقاطعی به دلیل استمرار فعـالیت، خستگی و یا فشارهای محیطی دچار افت می‌شوند. ایام بعد از امتحانات نوبت اول در مورد دانش‌آموزان پیش‌دانشگاهی، بعد از ایام عید و نزدیک به هفته‌های پایانی ازجمله مقاطعی است که افت روحیه در آن زیاد دیده می‌شود. هم والدین و هم دانش‌آموزان باید مراقب باشند که این افت‌های مقطعی را غیرعادی تلقی ننمایند و بدانند که این وضعیت گذرا است. والدین دراین مقاطع نباید ازتقویت انگیزه‌های درونی غافل بمانند.

میانه روی:

از قدیم گفته‌اند اعتدال درهمه چـیز خوب است، حتی در کنکور! درخانـواده‌های زیادی دیده می‌شود که به خاطـر کنکور فرزندشان، شرایط اضطراری و وضعیت فـوق‌العاده ای اعلام می‌شود. هرنوع رفت‌و‌آمد خانـوادگی ممنوع می‌گردد. بعضی از والدین حتی دید‌و‌بازدید عید را هم قطع می‌کنند. بعضی‌ها حتی تلویزیون را هم کاملا جمع می‌کنند. این‌که چنین رفتارهایی تا چه حد ضرورت دارد، جواب قاطعی ندارد چرا که شرایط خانواده‌ها با هم فرق می‌کنند. اما بازهم تکرار می‌کنیم: اعتدال در همه چیز خوب است. مهم این است که رفتارهای تند، یک‌طرفه و حساسیت‌برانگیز را کنار بگذارید. نکته‌ی مهم اعتدال و منطق موجود در رفتارها است. گاه ممکن است یک‌بار مهمانی رفتن یا دیدن یکی از افراد فامیل و یا حتی یک سفر مختصر، انگیزه‌ای درفرزندتان ایجاد کند که حتی عقـب‌افتادگی چند هفته‌ای او را کاملا جبـران نماید.

برداشت شده از وب‌سایت معلم.

1 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *